Ida is geen bekende van me. Dat is niet vreemd, blijkt, nu ik anderen spreek die haar gekend hebben, of beter, haar hadden kunnen kennen. Ida vertrouwde eigenlijk maar één persoon, en die persoon wilde niets meer met haar te maken hebben.

"Ze heeft het meest verschrikkelijke vluchtverhaal dat je je kan indenken", zei Mike, haar vrijwillige contactpersoon. Doorvragen was niet nodig. Het was genoeg informatie, verklaarde alles en maakte elk verwijt onmogelijk. Details zouden een privacyschending zijn, aan mij zou ze het nooit vertellen.

Ida was, zoals zoveel Eritreërs, al het grootste deel van haar leven ontheemd. Ze had erge dingen meegemaakt en was nu veilig, eindelijk veilig, dat wel. Maar ze had geen perspectief, want geen papieren, geen recht om te bestaan, geen vrijheid. Ze leefde in een pand met andere vluchtelingen. Haar was ook psychische hulp aangeboden, maar het was te zwaar, het zat te diep. Ze zat op alle manieren vast.

En toen was er die ene jongen, zelf ook ongedocumenteerd, wonend in hetzelfde gebouw. Ida werd verliefd, afhankelijk en meer en meer geobsedeerd. Toen hij verder wilde klampte ze zich aan hem vast, en hoe meer zij trok, hoe meer hij duwde. Hij wilde het beste voor haar – zonder hem. Maar zij wilde hem.

"Het moet een lijdensweg zijn geweest om te zien hoe hij verder ging met zijn leven", zei iemand. "Ik had meer manieren moeten zoeken om haar te helpen", zei hij.

Ze stak een mes in zijn nek, rende schreeuwend de straat op, jammerde dat ze hem had vermoord. Het ziekenhuis kon hem helpen. De politie haar vooralsnog niet. Het gunstigste perspectief is gedwongen behandeling, de komende negentig dagen zit ze vast.

Hij en zij konden na drie dagen weer eten.

Hoe overleeft een jongere zonder papieren in Nederland? Wat blijft er over als je officieel niet bestaat? Als je niet legaal mag werken, huren, studeren - wat doe je dan? Duizenden minderjarigen kwamen de afgelopen jaren naar Nederland, een deel van hen verdween uit beeld van de staat. Katja van Nimwegen zoekt deze ongedocumenteerde jongeren en schrijft het verhaal van de officieuze wereld waarin zij leven. Je kan haar helpen: door ProjectNoID te liken, volgen, delen, tips te geven en vragen te stellen die jij beantwoord wilt zien. Tips en publicaties kunnen anoniem en alle manieren van betrokkenheid worden gewaardeerd.

Om het project een boost te geven is budget nodig. Dit artikel is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten en de Lira Startsubsidie voor jonge journalisten (www.fondsbjp.nl). Daarbovenop zou Katja graag samenwerken met fotografen, grafisch vormgevers, kunstenaars en filmmakers om het verhaal te vertellen. Via de knop rechtsboven op deze pagina kunt u Project No ID financieel ondersteunen.

De naam Ida is verzonnen, het verhaal is echt.